Herman Reijmers, directeur Paulusschool, vertrekt

 

Van wieg tot pensioen in de wijk

 

 

Op 1 september gaat Herman Reijmers, directeur van de Paulusschool, met pensioen. Tiziana Versmissen-Saraceno neemt zijn taken over. “Ik neem met voldoening afscheid”, zegt Herman, “ik draag de kinderen vol vertrouwen over. Maar het raakt me wel, na 42 jaar.”

 

 Herman Reijmers omringd door zijn leerlingen

 

Als je iemand honkvast mag noemen, is het Herman Reijmers wel. Zijn hele carrière, 42 jaar, was hij verbonden aan de Paulusschool. “Je kunt gerust zeggen dat ik geen jobhopper ben.” Sterker nog. “In feite ben ik mijn hele leven de wijk niet uitgeweest. Mijn wieg stond in de Van Verschuerstraat en ik heb op het Van Verschuerplein gewoond en daar op de Pabo gezeten.”

In 1977 hielp een tragische gebeurtenis hem aan een baan op de Paulusschool. Mevrouw Uiting van klas 3 – nu groep 5 – was bij de vliegramp in Tenerife, de grootste vliegramp aller tijden, om het leven gekomen. Herman nam haar leerlingen over en stond tot 2003 voor de klas, toen hij locatiedirecteur werd. In 2006 werd hij directeur.

 

Mooiste beroep

“Dit is het mooiste beroep dat je kunt hebben”, glundert hij. “Kinderen vanuit hun nieuwsgierigheid en met hun enthousiasme helpen ontwikkelen. Steeds verder naar de volgende stap. Elk kind, met zijn eigen verhaal.”

“Ik mag ze allemaal. Ze zijn allemaal even lief. Alleen wat ze doen is soms niet correct. Dat is gedrag. Daar is waar je aan sleutelt, hoe klein ze ook zijn. Elke dag help je ze een stukje verder. Daar is waar je het voor doet.”

“De lol is kinderen beter te zien worden, dat ze iets kunnen. Voorbeeld. Laatst zat ik bij kinderen van groep 6/7 aan tafel, die waren letters aan het maken. De S en de N lagen verkeerd om. Ik vraag: ‘wat staat daar nou?’’ Zeggen ze: ‘dat moeten we nog leren!’ ook al sta ik niet meer voor de klas, ik zie de kinderen nog elke dag. In de klas, tijdens het speelkwartier. Ik wil ze blijven ontmoeten, ik wil mezelf blijven verwennen.”Als een oud-leerling op bezoek komt. Of als ik er een in de stad tegenkom. Dan maak je een praatje. En wat noemen ze dan als eerst? Het schoolkamp. ‘weet je nog dit en dat?”en ‘ga je daar nog steeds heen, daar onder Nijmegen?’ Of als je ouders ziet die je zelf in de klas hebt gehad, nu hun kinderen komen brengen. Dat roept herinneringen op. Ontzettend leuk.”

‘Het raakt me wel’

Op 26 juni was het afscheidsfeest van Herman. “Voor ik in september met pensioen ga, heb ik eerst nog vakantie”, grapt hij. Hij draagt de school met een gerust hart over aan een prachtig team, zoals hij het stelt, een team dat bruist van ideeën en energie. “Ja, ik verlaat de Paulusschool met vertrouwen, voldoening en opgeheven hoofd. Maar het raakt me wel, na 42 jaar.” Nu is het echter tijd om afstand te nemen. Ook letterlijk. “In februari ga ik een tijdje naar Zeeland en Australië.”