Willem en Ben Baum uit de Gogelstraat
‘De kinderen speelden waar nu het ROC staat”
Willem en Ben Baum (88 en 90 jaar) wonen sinds 1 januari 1951 in de Gogelstraat. “Toen was iedereen hier katholiek; elke zondag hoedjes op en naar de kerk”, zegt het echtpaar, dat officieel Narda en Egbert Hubert Baum heet. “Wij waren protestant, dus we dachten ‘als dat maar goed gaat’. Maar dat was geen enkel probleem.”
In 2010 gaat het leven niet meer zo vlot als vroeger. Maar ze redden het nog prima samen. “We doen nog veel zelf. Koken, de afwas, opruimen. En ‘s middags drie kwartier slapen. Dan gaat de bel eraf. Anders staat de post voor de deur met een pakketje voor iemand uit de straat. Zo van ‘die van Baum zijn altijd thuis, vraag hun maar’. Tja, zo klungelen we de dag door.”
Dat is wat anders dan zeventig jaar geleden. Het was oorlog. Ben was kelner in hotel De Bilderberg en Narda buffetjuffrouw. “Ik zag haar en dacht ‘dat is de mijne’, zegt Ben. De herinnering veroorzaakt een twinkel in de ogen. In 1945 trouwden ze, met Willem in een bruidsjapon gemaakt van een parachute. Een bruidsboeket konden ze niet betalen.
Ze gingen wonen op de Hommelseweg, toen op de Apeldoornseweg en via een driehoeksruil in de Gogelstraat. Dat was wennen. “Ik heb heel wat tranen gelaten”, zegt mevrouw Baum, “maar onze dochter is gehandicapt en we wilden graag een tuintje. We waren allang blij dat we wat hadden. En het was hier heel kinderrijk, dus fijn voor onze kinderen. Die speelden veel op het grasveld waar nu het ROC staat.”
Ben werkte toen als kelner in restaurant Royal op het Willemsplein. "Een wereldbaan". Ze herinneren zich iedereen in de straat: Nijenhuis, de Boer, de familie Keultjes, die ‘van verderop’. Willem ging er vaak mee naar de bingo - waar Ben een gloeiende hekel aan heeft. En Ben ging klaverjassen, waar Willem niets aan vindt. Willem zwom tot haar tachtigste maar Ben krijg je niet aan het sporten. “Ik? Nee! Ik eet veel fruit en drink geen druppel!”
Tegenwoordig hebben ze nauwelijks contact met de buurt. En al helemaal niet met nieuwe mensen. Intussen proberen ze zoveel mogelijk uit het leven te halen, hoewel de zorgen om hun gehandicapte dochter zwaar op hen drukt. Toch hebben ze meer genoten dan veel mensen van nu doen, denken ze. "Die zijn niet tevreden. Wij genieten van de kleinste dingen en hoeven niet alles te hebben. Daar zijn we mee opgegroeid. En een miljoen winnen? Dan begint de ellende. Nee, we hebben het hier naar onze zin. We willen hier blijven tot ze ons wegdragen.”